Życie to nie teatr - interpretacja; Wędrówką jedną życie jest człowieka - interpretacja; Zobaczysz - interpretacja; Piosenka nad piosenkami - interpretacja; Udowodnij tezę "Zawsze warto być człowiekiem, choć tak łatwo zejść na psy". metafora: „wędrówką jedną życie jest człowieka” porównania: „jak zjawa senna życie jest człowieka”, „jak chmura zwiewna życie jest człowieka” Metafora podkreśla niepowtarzalność ludzkiego życia (jedną) , a także nieuchronność śmierci (bo życie mamy tylko jedno). Dorastanie jest trudnym i ważnym okresem w życiu każdego człowieka, ma wpływ na jego dalsze życie. Góry Bez Granic Z Chyrowej na Grzywacką from gorybezgranic.pl „czy życie każdego człowieka jest wędrówką?” z uwzględnieniem przykładów z latarnika oraz. Jakże zdziwieni jesteśmy, gdy akcja oglądanego przez nas filmu rozgrywa się w jednym miejscu. Reżyserzy przyzwyczaili nas, bowiem do bardziej widowiskowych obrazów. Podobnie sprawa ma się w przypadku powieści gdzie zmiana miejsca akcji wydaje się oczywista. Dlaczego pisarze tak często wykorzystują w swych utworach motyw podróży? Czemu służy to przymusowe przemieszczanie Lokalni twórcy mieli możliwość zaprezentować swoje utwory poetyckie w Domu Kultury w Witkowicach, podczas niedzielnego wieczoru muzyczno-poetyckiego ,,Wędrówką życie jest człowieka”. 26 stycznia spotkanie z poezją poprowadziła pani Edyta Bojarska, która jest pracownikiem Miejskiej i Powiatowej Biblioteki Publicznej w Ropczycach Vay Nhanh Fast Money. Życie jest wędrówką, którą rozpoczynamy w momencie narodzin. Podróżą, której nie podejmujemy z własnej woli, lecz jesteśmy na nią skazani. Jest drogą od zwierzęcia do anioła, czyli nieustannym przekraczaniem siebie, pokonywaniem słabości charakteru i poszukiwaniem własnych wartości. Podróż bohatera to nieustannie podejmowany motyw przez poetów i pisarzy. Służy ona często zdobywaniu nowych doświadczeń, edukacji – zarówno, jeśli jest wędrówką w przestrzeni, jak też w głąb siebie. Nigdy jednak nie pozostawia człowieka takim samym i to chyba jest w niej najważniejsze. Wędrowiec - wyrazy bliskoznaczne wędrownik, pielgrzym, pątnik, globtroter, powsinoga, banita, łazik, pędziwiatr, turysta, podróżny, łazęga, żebrak, tułacz, domokrążca, koczownik, przesiedleniec, wysiedleniec, pasażer, emigrant, tramp, komiwojażer, wagabunda, peregrynat, homo viator, autostopowicz, tułacz, błędny rycerz, włóczęga, włóczykij, wycieczkowicz, piechur, poszukiwacz, powracający, trubadur. Pojęcia związane z wędrowcem (frazeologia) homo viator - człowiek w drodze Cytaty Wędrówką życie jest człowieka... E. Stachura Każdy z nas jest Odysem, Co wraca do swojej Itaki. Leopold Staff Są tacy, co zostają w domu, i tacy, co odchodzą Tove Jansson Nie każdy, kto sieje, zbiera; nie każdy, kto wędruje, staje u celu; nie każdy, kto szuka, znajduje Al Ghazali Jak wędrownik tym lepiej idzie, im lżejszy jego tobołek, tak w wędrówce życia ten szczęśliwszy, kto ubóstwem się podpiera i nie stęka pod ciężarem bogactw Minucjusz Feliks Niemądry to wędrowiec, który pociągnięty urokiem ukwieconych łąk zapomina, dokąd miał zamiar skierować swe kroki. Grzegorz I Wielki Którzy pływają po morzach, odmieniają klimaty, ale nie myśli Horacy Męża głoś, Muzo, wielce obrotnego, który zburzył święty gród Troi, a potem wiele wędrował, widział miasta ludzi tak wielu i ducha ich poznał Homer ("Odyseja")Motyw wędrówki w literaturze BIBLIA - Księga Rodzaju - wyrazistym przykładem człowieka skazanego na tułaczkę jest Kain, który w przypływie zazdrości zabił własnego brata. Obaj bracia składali przed Bogiem ofiarę - dziękowali w ten sposób za owoce swojej pracy. Abel złożył w ofierze owcę, a Kain pierwsze plony zboża. Abel miał czyste serce i jego ofiara radowała Pana Boga. Kain zaś, był zazdrosny i Bóg nie przyjął jego ofiary. Nie podobało... więcejMotyw wędrówki w sztuce "Przez ile dróg..." Bob Dylan "Wędrowiec" albo "Syn marnotrawny" - obraz Hieronima Boscha The Wanderer Above the Mists ("Wędrowiec przed morzem mgły") - Caspar DavidFriedrich "Msza wędrującego" - spektakl Anny Chodakowskiej oparty na twórczości Edwarda Stachury. Don Kichot i Sancho Pansa, Podróż na Wschód - Jacek Malczewski "Don Kichot" - Vehan Bego Podróżnik... więcej Jakże zdziwieni jesteśmy, gdy akcja oglądanego przez nas filmu rozgrywa się w jednym miejscu. Reżyserzy przyzwyczaili nas, bowiem do bardziej widowiskowych obrazów. Podobnie sprawa ma się w przypadku powieści gdzie zmiana miejsca akcji wydaje się oczywista. Dlaczego pisarze tak często wykorzystują w swych utworach motyw podróży? Czemu służy to przymusowe przemieszczanie bohaterów literackich? Zapewne każdy artysta usłyszawszy te pytanie odpowiedziałby inaczej. Mimo to postaram się wykazać w mojej pracy kilka charakterystycznych funkcji, jakie, może pełnić motyw wędrówki w dziele artykuł aby odblokować treśćJakże zdziwieni jesteśmy, gdy akcja oglądanego przez nas filmu rozgrywa się w jednym miejscu. Reżyserzy przyzwyczaili nas, bowiem do bardziej widowiskowych obrazów. Podobnie sprawa ma się w przypadku powieści gdzie zmiana miejsca akcji wydaje się oczywista. Dlaczego pisarze tak często wykorzystują w swych utworach motyw podróży? Czemu służy to przymusowe przemieszczanie bohaterów literackich? Zapewne każdy artysta usłyszawszy te pytanie odpowiedziałby inaczej. Mimo to postaram się wykazać w mojej pracy kilka charakterystycznych funkcji, jakie, może pełnić motyw wędrówki w dziele literackim. Motyw podróży wykorzystywany był przez twórców wszystkich epok. Już w starożytności Homer w swej,,Iliadzie” przedstawia dziesięcioletnią podróż Odyseusza, greckiego wodza powracającego na rodzimą wyspę – Itakę. Średniowiecze może się pochwalić,,Boską komedią” Dantego, która jest swoistą fantastyczno-religijną wędrówką w zaświaty. Renesans i barok to okres, kiedy podróżowano by zdobyć wykształcenie oraz zapoznać się z dokonaniami współczesnej kultury i nauki. O wartości zagranicznych podróży świadczyć może duma, z jaką Jan Kochanowski wymienia miejsca swego pobytu. Mam na myśli fraszkę,,Do gór i lasów”. Oświecenie to epoka gdzie wykształcił się nawet gatunek tzw. powieści podróżniczej. Do najsłynniejszych realizacji tego gatunku należy,,Robinson Cruzoe” pióra Daniela Defoe. W romantyzmie wędrówka zyskuje nowe znaczenie, jest ucieczką od otaczającego bohatera świata, np.: dla młodego Wertera lub próbą ukrycia się przed samym sobą, tak jest przypadku Giaura. W polskiej literaturze tego okresu istotny jest motyw tułaczki emigracyjnej pojawiający się w,,Panu Tadeuszu” Adama Mickiewicza czy „Hymnie [smutno mi Boże]”.Obecny jest także temat przymusowego zesłania obywateli polskich na Syberie. Pojawia się on w ,,Dziadach” Adama Mickiewicza. Realizm to okres powstania bodajże najbardziej znanej powieści o charakterze podróżniczym -,,Klubu Picwicka” • Charlsa Dickensa. Wtedy też pojawia się w Polsce dzieło Henryka Sienkiewicza,,W pustyni i puszczy” gdzie młodzi bohaterowie Staś i Nel na skutek dramatycznych wydarzeń zmuszeni są pokonać dzikie rejony północno-wschodniej Afryki. Nieco spokojniejszy charakter mają podróże Wokulskiego z,,Lalki”. Dają mu one możliwość prowadzenia interesów, poznania wielkich idei,podjęcia próby (nieskutecznej) wyleczenie się z miłości. Wyjątek stanowi tu okres zesłania bohatera na Syberie. Całkowicie inny pogląd na kwestie podróży prezentowany jest w,,Nad Niemnem” Elizy Orzeszkowej. Włóczenie się po świecie jest synonimem próżniactwa i rozrzutności. Zygmunt Korczyński i Teofil Różyc to postacie jednoznacznie negatywne gdyż do podróży pcha ich żądza nowych wrażeń inspiracji. Bohaterowie ci przedkładają własne miraże nad dobro innych ludzi. W okresie modernizmu wędrówka staje się wyrazem swobody, radości, odrzucenia konwenansów. Odbiciem tego poglądu jest,,Statek pijany” samego Kimbeuda. Podróż ukazana jest także z innej perspektywy np.: Piotr Judym bohater,,Ludzi bezdomnych” żyje jakoby ciągle w drodze, świadczy o tym choćby liczba miejsc, które na pewien czas stawały się jego domem. Mam na myśli Paryż, Warszawę, Cisy oraz Zadębie. Po wydarzeniach I wojny światowej otwierających okres dwudziestolecia międzywojennego trudno o radość wędrówki. Dla Cezarego Baryki z ,,Przedwiośnia” Stefana Żeromskiego będzie ona oznaczała jedno wielkie rozczarowanie a dla Józefa z ,,Ferdydurke” Witolda Gombrowicza gorzką prawdę o fałszu na świecie. Ten krótki przegląd chronologiczny ma służyć ukazaniu jak powszechny i uniwersalny jest motyw podróży. Czemu jednak służy wprowadzenie tego tematu do utworu? Odpowiedzi mogą być różne np.:, aby pokazać barwne przygody bohaterów. Funkcja ta doskonale uwidoczniona jest w opisanej przez Daniela Defoe historii życia młodego Anglika Robinsona Cruzoe przedstawionej w powieści „Przypadki Robinsona Cruzoe”. Człowiek ten zrezygnował ze spokojnego dostatniego życia dla przygody, jaką miało być dla niego żeglarstwo. Autor bardzo barwnie opisuje losy bohatera to jest pierwszą nieudaną podróż morską, wyprawę po kość słoniową na,,Eleonorze”, niewolę u piratów, ucieczkę wzdłuż wybrzeży Afryki i zakończoną katastrofą wyprawę do powieść podróżnicza w sposób prosty, ale zarazem bardzo wyrazisty pozwala nam wyobrazić sobie tę egzotyczną scenerię opisywanych krain. To jest właśnie kolejna funkcja motywu podróży, jaką dostrzegam. Wędrówka jest, bowiem pretekstem do częstych zmian miejsca akcji, co czyni utwór bardziej interesującym. nie przez przypadek osadził większość przygód bohatera w egzotycznej scenerii. Dużą uwagę przywiązuje autor do drobiazgowego opisu dzikich wybrzeży Afryki oraz uprawnych pól kauczukowych Brazylii. Te charakterystyczne opisy i wynikające z nich spostrzeżenia mają na celu ukazanie jak różnorodna potrafi być przygoda. Właśnie motyw podróży stwarza ogromne możliwości dla naszej wyobraźni. Barwne przygody bohaterów egzotyczna sceneria prowokują nas do tego byśmy spróbowali zobaczyć szczegółowo opisany świat wykreowany przez autora oczami duszy. Obecność motywu podróży aczkolwiek w innym charakterze dostrzegam w powieści Stefana Żeromskiego „Przedwiośnie”. Wędrówka młodego człowieka Cezarego Baryki to jednocześnie powrót do ojczyzny rodziców. Cezary wraz ze swym ojcem Sewerynem udają się do odrodzonej po wojnie Polski. Droga wiedzie ich przez Moskwę. Sceneria tu wprowadzona nie ma nic wspólnego z egzotyką czy pięknem. Czytelnikowi zostaje przedstawiony obraz Rosji zrujnowanej bolszewicką rewolucją. Widzimy państwo biedne i skłócone wewnętrznie. Opis ten pełni funkcję ostrzeżenia przed zagrożeniem, jakie niesie ze sobą rewolucją. Motyw podróży został wprowadzony tu jako przestroga. Powrót do kraju tylko po części jest celem bohatera, który ucieka przed złem obecnym na całym świecie. Baryka ucieka przed nietolerancją panującą w Baku, która doprowadziła do krwawych starć między Tatarami a Ormianami. Bohater ucieka także przed szaleństwem wojny, jaka w tym czasie opanowała Krym. Wojny toczonej między mocarstwami a dotykającej zwykłych ludzi. W tym utworze mamy dokładne opisy masakr dokonywanych przez wojska Rosyjskie Tureckie oraz Angielskie. Wędrówka Baryki jest w końcu próbą uwolnienia się z kraju, w którym niezależnie od tego, kto rządzi i jakimi pobudkami się kieruje terror wciąż pozostaje narzędziem gry politycznej. Tak oto ojciec Baryki jako urzędnik jest zależny od władzy zwierzchniej a zmiana rządów prowadzi go do utraty majątku. Wędrówka w „Przedwiośniu” daje możliwość autorowi by ten mógł wskazać zagrożenia, na które powinien zwrócić uwagę czytelnik. Zastosowany w utworze motyw podróży służy także ukazaniu iluzji ideałów. Dramat przeżywa Cezary przybywający do kraju rodzinnego sam gdyż ojciec zginął podczas podróży. Widzimy jak wielkie jest rozczarowanie młodego człowieka u celu wędrówki. Zastaje zamiast idealnego państwa pełnego „szklanych domów” kraj biedny, zrujnowany wojną. Gdyby nie podróż młody Baryka nigdy nie zweryfikowałby słów ojca opisującego Polskę jako kraj, w którym spełniają się marzenia. Opisana podróż ma kluczowe znaczenie wyraża ona, bowiem osobisty pogląd autora na kwestię odbudowy niepodległego państwa Polskiego. Tułaczka bohatera pozwala nam czytelnikom lepiej poznać jego psychikę. Żeromski nie przez przypadek umieszcza opisane w powieści wydarzenia w okresie, gdy Baryka dojrzewa a jego psychika dopiero się kształtuje. Takie zestawienie czyni bohatera bardziej rzeczywistym a tym samym bliższym czytelnikowi. Cierpienia młodzieńca, jego radości pierwsza miłość, fascynacja komunizmem, młodzieńczy bunt wobec matki to momenty, w których mamy wgląd w jego psychikę. Czytelnik odnosi wrażenie, że staje się świadkiem wyprawy w dorosłość i w głąb samego siebie. Podróży, jaką odbywa każdy człowiek. Odmienne funkcje motywu wędrówki odkrywam w trylogii Henryka Sienkiewicza. Bohaterowie tam przedstawieni żyją jakby ciągle w drodze. Są to polscy rycerze zmagający się z trudami wojny. Podróż w tym wypadku to pogoń po kraju w celu walki z wrogami ojczyzny. Jednak dla każdej z przedstawionych postaci wędrówka jest czymś innym. Staje się okazją do bohaterskich czynów. Pan Longinus Podbipięta dopełnia swych ślubów ścinając jednym ścięciem trzy głowy należące do wrogów ojczyzny. Rycerze dokonują cudów odwagi broniąc Zbaraż przed przeważającymi siłami Chana i Chmielnickiego. Podróż pozwala nam obserwować jak kształtuje się psychika bohatera. Kmicic przechodzi metamorfozę i z zapalczywego banity staje się wzorem cnót rycerskich. Przede wszystkim podróż opisana przez Sienkiewicza jest przykładem na to, czym jest prawdziwa męska przyjaźń. Bohaterowie pozostają sobie wierni. Nie jest w stanie skłócić ich wojna czy konflikt miłosny. Patriotyzm pozostaje dla nich priorytetem. To tylko niektóre z funkcji, jakie spełnia motyw podróży w literaturze, które udało mi się wynaleźć i chaotycznie przedstawić. W czasach Robinsona Cruzoe czy Cezarego Baryki podróże były czymś wyjątkowym. Dziś słowo „podróż” utraciło swą wyjątkowość. Świat wydaje się nam dużo mniejszy. Zmieniły się możliwości środki komunikacji czas pokonywania odległości. A mimo to jedno pozostało niezmienne: wciąż najłatwiej przenieść się w inne miejsce dzięki książce lub filmowi…. Karta utworu « zobacz więcej utworów tego wykonawcyNumer katalogowy: 563 Do odtworzenia: podkład w wersji podstawowej podkład w wersji podstawowej sluchaj tonacje dodatkowe obniżona -2 sluchajobniżona -3 sluchaj Kupujesz utwór w wersji z linią melodyczną, bez zmiany tonacji (w takiej wersji jak prezentowana w DEMO). Kliknij w przycisk dodaj do koszyka. Możliwość zakupu utworu bez linii melodycznej, oraz w zmienionej tonacji. Pojawi się w następnym kroku. WĘDRÓWKĄ JEST ŻYCIE CZŁOWIEKA - Stare Dobre MałżeństwoKrzysztof Myszkowski, Sł.: Edward Stachura(podkład muzyczny)Wędrówka jedna życie jest człowieka;Idzie wciąż,Dalej wciąż,Dokąd? Skąd?Dokąd? Skąd?Dokąd? Skąd?Jak zjawa senna życie jest człowieka;Zjawia się, dotknąć chcesz,Lecz ucieka?Lecz ucieka!Lecz ucieka! Wyszukiwanie Płatności U nas możesz w szybki i bezpieczny sposób zapłacić przez Internet korzystając z płatności online. Bądź przebojowy Chcesz być na bieżąco informowany o nowościach naszego serwisu? Dzięki nam śpiewaj najpopularniejsze przeboje! Zapisz się! Wasze przeboje Napisz, których utworów brakuje na naszej stronie. Polski poeta, prozaik, pieśniarz i tłumacz. Ach, kiedy znów ruszą dla mnie dniMinęło wiele miesięcy,Ale mnie nic nie minęło;Anatema na śmierćByli tacy co rodzili siębyli tacy co umieraliArchitekturaTo jaka smukłość terazktóryś poczęty jestBanitaOto wypędzam szatana. Oto wypędzam anioła. BezmiarO godzino której nie zaciska pętle wokółBiała lokomotywaSunęła poprzez czarne łąkiSunęła przez spalony lasBłogo bardzo sławił będę ten dzieńBłogo bardzo sławił będę ten dzień,Kiedy na nowo się narodzę,Bójka w samo południe na nieparyskim brukuW lipca leniwy dzień,Boska akademiaTak mnie zabijaszwestalko życia praktycznegoCała jaskrawośćWięc widziałem za oknem całą jaskrawość,ale ciągle nie mogłem określić tego uczucia,Co noc...Co nockiedy schodzą do knajpy kolędnicyCo wartoZwalić by można się z nógCo rusz,ConfiteorBosi na ulicach świataNadzy na ulicach świataCredo (recitativo)Oto credo Czyli wierzę Czas płynie i zabija ranyPosłuchaj, porzucony przez nią,Nieznany mój przyjacielu:Człowiek CzłowiekowiCzłowiek człowiekowi wilkiemCzłowiek człowiekowi strykiemDeszcz tropikalnyPochlebnie przelewasz się TyW silnych ramionach baobabówDokąd idziesz? Do słońca!W nocy noc i w ludziach czarna noc Blask nie widzi gdzie ma zadać cios Dolina obiecanaSmutek niedźwiedziajest srebrną strzelbą myśliwegoDolina w długich cieniachKiedy przybyłem do tej doliny,Dzień miał się już ku mgłaJak długo pisana mi jeszcze włóczęga?Ech, gwiazdo - ogniku ty błędny mych OgniaNie byłem stróżem ognia w moim domu JAMES JOYCE Narodzony ja przez przerwy pomiędzy palcami Przez ujścia te muDwa hotele (fragment)Letnia noc była w stogach. Pod gwiazdami. Oglądałem je długo. Najdłużej. Mógłbym nie oglądać. WysDwadzieścia lat później ...Dwadzieścia lat później, czyli spotkanie ze szkolnym kolegą w mieście Iks, gdzie czas jakiś się zatrzyDziękczynienieWielkie ci dzięki, szczytne źródełko, za EchEch osiedla ech koloryEch anioły ech potworyGdy odeszła pod chmuramiJak bez rąk byłem z rękamiJak bez nóg byłem z nogamiGdziekolwiekGdziekolwiek jesteś,Wyjdź za bramę!GloriaChwała najsampierw komu Komu gloria na wysokościGrabarze wypowiedzieli wojnę nieśmiertelności duszyBóg chciał że umarł organista kościelny Hymn rozpustnikówChodź, muśniemy sobie usta! Jak rozpusta, to rozpusta! Idź dalejCzy wszystko już dla mnie stracone, skończone? Wróżbiarzu, co czytasz z obłoków jak z ksiąIntroit (pieśń na wejście)Chodź, człowieku, coś ci powiemChodźcie wszystkie stanyIte Missa Est (pieśń na wyjście)Idź, człowieku, idź, rozpowiedzIdźcie wszystkie stanyJa tobie poselstwa wysyłać pęki ukłonów...Ja tobie poselstwa wysyłać pęki ukłonówale widzę lepiej sam pójdęJakjak po nocnym niebie sunące białe obłoki nad lasem Jednakowo piękna jest noc...Jednakowo piękna jest noc, jak śmiech obłąkanego w tej nocy. "A piękno jest początkiem przerażenia". Ja JesieńZanurzać zanurzać sięw ogrody rudej jesieniJest już za późno, nie jest za późnoJeszcze zdążymy w dżungli ludzkości siebie odnaleźć,Tęskność zawrotna przybliża niczyjMiałem ojca, miałem matkę,Miałem braci, miałem siostrę,Kim właściwie była ta piękna paniNikt nie zna ścieżek gwiazd;Wybrańcem kto wśród nas?KochankowieKatedro! szerokobiodra kobietoo czterech smukłych nogachKompozycjaNależałem kiedyśdo ogrodów wysokichKomuniaI jeżeli spontaniczna to rzeczI jeżeli oczywista to rzeczKropka nad ypsylonemo, częstochowskich rymów jasnogórska potęgoo, zapachu, perfumo, lawendoLatoNie ukruszone nic przez wojny lokalnei słówka pstrokate tych usadowionychLato w AlpachNa wieżach i końcach palcówprzemykają wiatry wysokieList Do PozostałychUmieramza winy moje i niewinność mojąListy Do OlgiTyle bólu. Tyle bólu, który tak wielki, za wielki, żeby go można odnaleźć w tych słowach. Tak, bMetamorfozaGórachmury pękały czarneMój Pan, czyż nie wyzwolił Daniela? - przekład pieśni negro spiritualsRefren:Mój Pan, czyż nie wyzwolił Daniela?Morze martweByłabyś gdyby tak byłoale ty jesteś z emalii i sadza wokółMoże się stanie raz jeden cudJa wiemWiemMusisz mi pomócKocham za siebie, kocham za ciebie,Kocham jeden za to nie wiem co chcemyMy to nie wiem co chcemyale ja bym się tak narodziłMy to nie wiemy co chcemy...My to nie wiemy co chcemyale ja bym się tak narodziłNa błękicie jest polanaPowiedz mi, co byś chciała?Cuda ja czynię, Mała!Na bransoletach u Metysek...Na bransoletach u Metysekdzielnice winneNa początku były dzbany...Na początku były dzbanyna wzgórzachNa wieść o trzęsieniu ziemi w Chile...Na wieść o trzęsieniu ziemii w Chilemoje stopy zawstydziły się oneNachylcie plecy wasze...Nachylcie plecy waszewybrzeża słonecznych żółwiNarodziny świataOto pierwsze padły słowa: oto stało się!Każda rzecz ma raz początek czy kto chce czy nie!Nie brookliński mostRozdzierający Jak tygrysa pazurNie rozdziobią nas kruki(dla Brzydala)Nie rozdziobią nas krukiNie wszystko da się powiedziećNie wszystko da się powiedzieć gołoborza i halizny skamlały o śnieg Niebo To Jednak StudniaNiebo to jednak studniaa więc tyle cembrowinNiemowaNie mówię,Nie otwieram ust,No bo cóżOdpowiednio i ciągle pochlebna cicerone z tym jednym wąskim kaprysem w kolanach Noc albo oczekiwanie na śniadanieTy się pochyl róża-bógty się do mnie pochylOczy nim dosięgły...Oczy nim dosięgłyhinduskiej pełni owaliOdezwij sięŚwieciło słońce potem padał deszczJak na Słońcu szliśmy wręcz pod deszczemOdnalazły się marzenia...Odnalazly sie marzeniaktore wlozylem kiedysOlgaWpuœć mnie a już potem zatrzymaszŸrenica twoja dla mnie gospodaOna sobie tego nie życzyJuż o nic nie zapytamNigdy więcejOpadły mgły, wstaje nowy dzieńOpadły mgły i miasto ze snu sie budzi,Górą czmycha już noc,Oto (fragmenty)"... taki jest oto początek świata. I, co się świata materialnego tyczy, w tym porządku zawarte jest wszOwoce wchodzą w głąb kamienia...Owoce wchodzą w głąb kamieniaRęce zbyt jasne unoszą koloryPejzażUsypia horyzont w kąciku twych usti powracają chmury i słońcePieśń IIILato dłużej by żyłow falujących żaglachPieśń IVPieśń IV Panu Bogu - poświęcam Pieśń VW krzywe sosny na pagórkachbije wiatrPieśń VIWymazał deszcz jasne oczy gwiazdPieśń: CzułośćTy sie nazywać tak miękko jak orzechciebie wymówić niekiedyPieśń: Dużo ogniaI oto znowu jesteśwymodlona dostojnie gazeloPieśń: FatumWybuchają na mostach twoje oczyi opadają łzy i poręczePieśń: PłakanieNad górami gazela ma czoło i podróżco ja mamPieśń: PrzedostatniaWiem choć może nie wiem wspaniależyć będę młodo tak już wiemPieśń: Trzynaście LinijekOdchodzę a patrzę jak powracam już Piosenka dla juniora i jego gitaryGdy pokłócisz się z dziewczyną (Nie życzę ci, lecz różnie jest),Piosenka dla każdej prawdziwej Guliwerki(Najmniejsza wśród najmniejszych - ta oczywiście jest największą Guliwerką)Piosenka dla piosenkiW zachwycie dziewiczymDzień przebywszy tenPiosenka dla PotęgowejGdzie nas powiedzie skrajem drógGzygzakowaty życia sznur...Piosenka dla Rafała UrbanaZałoże z każdym się, Ojcze Rafale,O piwo, wódkę, krew, życie zuchwałe,Piosenka dla robotnika rannej zmianyGodzina słynna: piąta pięćNaciska budzik, dźwiga sięPiosenka dla zapowietrzonegoCudownie jest:Powietrze jest!Piosenka dla Żorża BeyaW Damaszku centrum spadłem z gromuNa domosceński twardy brukPiosenka nad piosenkamiJak to powiedziećjak to powiedziećPiosenka o pewnych dawnych mariżach i pewnych nowszych małżeństwachŻycie, życie,Życia pieśń;Piosenka szalonego jakiegoś przybłędyskąd idę, skąd?Nie wiecie, nie?Piosenka, której nie da się przestać śpiewaćSłońcem byliśmy!Cieniem jesteśmy!Po ogrodzie niech hula szarańczaKiedy z odkneblowanej wysokości PojedynekObcęgi dziejecie się znowupomiędzy uszami w tych muszlachPokocham ją siłą woliWskazała mi fotel i powiedziała:- Usiądź, proszę. Pola ElizejskieUroczystość zapragnę później trochęwięc pozdrowiona bądź kolejnośćPorcelanaJak statki po wełnę i cynamonwszystko jest prawidłowe chybaPrefacjaZaprawdę godnym i sprawiedliwymSłusznym i zbawiennym jestPróba wniebowstąpieniaPrzyjdź do mnie jawnogrzesznicobędę cię rozdzierał powoliPrzebyłem noc właśnie...Przebyłem noc właśnie i nikt mnie nie witanikt mi żaden nie mówi - bądź pozdrowionyPrzystępuję do ciebieWstęp do Jak ja cię witam - siostro miłosierna ty nie nazywaj mnie czarna niewdzięczność jak ja cię słyszę - siostro Ratuj, słoneczkoSłoneczko, śliczne oko,Dnia oko pięknego,RóżaW ogrodzie nocą chochoł to król a narzeczona jego magiczna Rozmowa z panią SartorisPomieścic mnie całego chorego, ufam ale grozy mojej przepastność RozwódJeśli cię nawet z kości słoniowej uczynięto i tak powiedzą-wielkie było BizancjumSamaBylam tamgdzie niebyłjeszczeniktSanctusŚwięty święty święty-blask kłujący oczyŚwięta święta święta-ziemia co nas nosiScandinaviaThe hands of the Normans are music by SibeliusOn the second harpSięSię patrzy w ogień zwyczajnie naturalnie, się nie tęskni, się nie dyszy w kosmos nieprzenikalnie, się niSkandynawiaDlonie Normanow umuzycznia SibeliusNa drugiej harfieSkóry twoje skąpane od wewnątrz...Skóry twoje skąpane od wewnątrzskóry moje skąpane od wewnątrzSmutnoSzumią chmury, szumią drzewa,Jesień i jesieni cicha wrzawa,Smutno [fragment]Gdybym mogła, Gdybym tak mogła Śpiewanie przez senZapiszę siebie nocnego spróbujęchoć nie po to by wieści pobiegłySunset in ProvanceMy father used to kill the rabbit with justice and right behind the ears ŚwiętowanieW Ikonach jest wiatrale raczej żegnanie z tym światemTakTu i tam, i tam, i tam, i tuTam i tu, i tu, i tu, i tamTango TristeTo było tak, jak zaćmienie słońca w seru:Przestała naraz widzieć mnie;Teraz oto jestem rozpaczliwie wolny...Teraz oto jestem rozpaczliwie wolny i naiwnylecz wiedząc to o, radości o, nędzo żaden wyróżniający znaThe sky is a well after allThe sky is a well after all and so as much well-casing Tobie albo zawieja w MichiganZawieja w Michigan,Zapada serce w śnieg,UmieramZa winy moje i za niewinność moją,za brak, który czuję każdą cząstką ciałąUniewinnieniePogodna nie kołysz się łudzićkolonie chartów więcej chyże, PogodnaUrodzinyDzisiaj są moje urodziny,Które obchodzę bez rodzinyUspokojenieWydarzyła mi uspokojenie ta chwilai kamień odwalić od tajemnicW kontemplacji aluminium...W kontemplacji aluminiummiesci sie rowniez skandynawski ogrod HesperydWalc nad MissisipiSiedzimy Jim i ja,Gdzie Missisipi łan,Wędrówką życie jest człowiekaWędrówką życie jest człowieka;Idzie wciąż,Wielkanoc na moim zamkuCo za gościnność może ten stółnie wątpię pamięta obfitość bażantówWielki Testament…mały zostawiam sobie na ukojenie Włóczęga jestem...Włóczęga jestem co późną nocą WłosyRzeka przepływamiedzy oczami rybWstęp DoJak ja cię witam- siostro miłosiernaty nie nazywaj mnie czarna niewdzięcznośćWypłakałem oczy niebieskieWypłakałem za tobąOczy niebieskie, królewskie i pieskie;Z nim będziesz szczęśliwszaZrozum to, co powiem,Spróbuj to zrozumieć dobrzeZa dalą dalJa wiem,Wiem,Zabawy dziecięceJedni oczami umarłych rodzicówgrają w kulkiZabraknie ci psaJa sobie pójdę precz,Pójdę precz daleko,Zachód słońca w ProwansjiMój ojciec zabijał królika sprawiedliwie i tuż za uszamiZapach wosku...Zapach woskumiała tylko moja żonaZapomniałem ...Zapomniałem zapiąć rozporka i poszedłem do teatru Żegnaj pustko, spłyń z lodami! Witaj szczęście - nikt jest z nami!Ten walczyk sam się graI śpiewa też się sam;ZobaczyszAch, kiedy ona cię kochać przestanie:Zobaczysz!Życie to nie taatrŻycie to jest teatr, mówisz ciągle, opowiadasz; Maski coraz inne, coraz mylne się nakłada; Wędrówką życie jest człowieka (SDM) aaa... G D e G D e G D e G D e Wędrówką jedną życie jest człowieka; e G Idzie wciąż, D Dalej wciąż, e Dokąd? Skąd? G Dokąd! Skąd! D Dokąd! Skąd! e Jak zjawa senna życie jest człowieka; e G Zjawia się, D Dotknąć chcesz, e Lecz ucieka? G Lecz ucieka ! D Lecz ucieka ! e To nic! To nic! To nic! C G D Dopóki sił C Jednak iść! Przecież iść! G D Będę iść! e To nic! To nic! To nic! C G D Dopóki sił, C Będę szedł! Będę biegł! G D Nie dam się! e Wędrówką jedną życie jest człowieka; e G Idzie tam, D Idzie tu, e Brak mu tchu ? G Brak mu tchu ! D Brak mu tchu ! e Jak chmura zwiewna życie jest człowieka! e G Płynie wzwyż, D Płynie w niż! e Śmierć go czeka? G Śmierć go czeka ! D Śmierc go czeka ! e To nic! To nic! To nic! C G D Dopóki sił C Jednak iść! Przecież iść! G D Będę iść! e To nic! To nic! To nic! C G D Dopóki sił, C Będę szedł! Będę biegł! G D Nie dam się! e To nic! To nic! To nic! C G D Dopóki sił C Jednak iść! Przecież iść! G D Będę iść! e To nic! To nic! To nic! C G D Dopóki sił, C Będę szedł! Będę biegł! G D Nie dam się! e aaa... G D e G D e G D e G D e A leci to mniej więcej tak (oczywiście każdy gra na swój sposób):

wędrówką życie jest człowieka tekst